بازنگری میان فرهنگی در آموزش زبانهای خارجی در ایران : از یادگیری زبان تا زیستن در زبان
کد مقاله : 1010-IRANFHSCONF-FULL
نویسندگان
سیده یاسمین سجادی *
استادیار گروه زبان و ادبیات فرانسه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه بوعلی سینا
چکیده مقاله
در دهۀ اخیر، آموزش زبان‌های خارجی در ایران عمدتاً با تکیه بر رویکرد کنش‌گرا دنبال می‌شود و تمرکز اصلی بر مهارت‌های اصلی یادگیری زبان مانند گفتار، شنیدار، خواندن و نوشتن است. با این حال، جهانی‌شدن و تعاملات فرهنگی گسترده ضرورت تغییر نگاه از «یادگیری زبان» به «زیستن در زبان» را برجسته ساخته است. این مطالعه با تأکید بر نظریۀ مهارت فرهنگی کریستین پورِن، نقش میان‌فرهنگی در یادگیری زبان را بررسی می‌کند. مهارت فرهنگی به معنای تن دادن به فرهنگ بیگانه نیست، بلکه شامل توانایی میانجیگری و مداخله فعال در تعامل با فرهنگ‌های دیگر است، به طوری که یادگیرنده با حفظ هویت فرهنگی خود، قادر به درک، تحلیل و تطبیق رفتارهای زبانی در موقعیت‌های متفاوت می‌شود. یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد یادگیری زبانهای خارجی در کلاس با ادغام عناصر فرهنگی، تعامل واقعی و تجربه زیستن در زبان فراگیران را برای کنش موفق در محیط‌های چندفرهنگی آماده می‌کند. این رویکرد می‌تواند پایه‌ای برای آیندۀ آموزش زبان در ایران باشد.
کلیدواژه ها
آموزش زبانهای خارجی، رویکرد کنش گرا، مهارت میان فرهنگی،آینده پژوهی، ایران
وضعیت: پذیرفته شده